Cementy fosforanowe

W skład proszku wchodzą tlenek cynku i tlenek magnezu. Płyn zawiera kwas ortofosforowy, wodę, fosforan glinowy i fosforan cynkowy. Jest to aktualnie najczęściej stosowany cement do osadzania koron i mostów. Jego wytrzymałość mechaniczna na ściskanie waha się od 84 do 140 (MPa), rozpuszczalność w wodzie około 0,3%, zaś rozpuszczalność w kwasach organicznych jest 20 do 30 razy większa. Po zacementowaniu jego grubość wynosi od 20 do 40 !-im, co jest całkowicie wystarczające dla większości stałych uzupełnień protetycznych, w których przestrzeń między uzupełnieniem a zębem może sięgać do 100 !.im (cyt. Zarb).

Cement fosforanowy może działać drażniąco na miazgę bardzo oszlifowanego zęba lub w głębokim ubytku, zarówno w czasie cementowania, jak i w okresie późniejszym. Jest to spowodowane dużą zawartością kwasu ortofosforowego. Ból powstający w czasie cementowania jest wywołany nie tylko kwaśnym odczynem mieszaniny proszku z płynem, ale również ciśnieniem osmotycznym płynu przemieszczającego się przez ka-naliki zębinowe. Ciśnienie hydrostatyczne powstające podczas cementowania wkładu czy korony może być również przyczyną podrażnień miazgi.

W celu osłonięcia miazgi wielu autorów proponuje stosowanie roztivo- rów ochronnych (cavity varnish) tworzących cienką błonkę na dnie ubytku czy powierzchni oszlifowanego zęba. Roztwory te zawierają naturalne lub sztuczne żywice zmieszane z szybko parującymi rozpuszczalnikami, jak np. chloroform. Wytworzona błonka chroni zębinę i miazgę przed działaniem szkodliwych płynów, ograniczając znacznie penetrację kwasów znajdujących się w cemencie fosforanowym.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>