CHOROBY OZĘBNEJ

Ozębna (periodonlium), określana również jako okostna zębodolu, jest tkanką łączną, wypełniającą przestrzeń ozębnej (spatium periodontii), czyli przestrzeń między wewnętrzną zbitą blaszką kostną zębodołu, a kostniwem (ryc. 18).

Grubość ozębnej wynosi 0,15-0,25 mm. Ozębna jest aparatem zawieszeniowym zęba, przez nią przenikają soki tkankowe do twardych tkanek zęba. Dzięki obecności nerwów czuciowych ozębna reguluje siłę żucia. Po- ^ siada również właściwości wytwarzania i wchłaniania kostniwa. Ozębną tworzą głów-

nie włókna kłejodajne (włókna Sharpeya), które w spoczynku przebiegają faliście, co umożliwia fizjologiczną ruchomość zęba. Mię-, dzy włóknami przebiegają naczynia krwionośne, chłonne i nerwy. Zrąb komórkowy tworzą głównie fibroblasty. Poza nimi spotyka się komórki kościotwórcze, kościogubne, kostni-

Aparat zawieszeniowy zęba wotwórcze, histiocyty i limfocyty.- schemat: 1 – włókna ozębnej, W ozębnej spotyka się również tzw. wy- 2 – kość wyrostka zębodołowego, sepki Malasseza, będące komórkami nabłon-

– kostniwo (wg Porta i Eulera). kowymi w stanie „życia utajonego”. Są to resztki otoczki Hertwiga (ryc. 19). Pod wpływem bodźców patologicznych (głównie zapalnych) komórki te mogą zacząć się rozmnażać, przyczyniając się do powstawania torbieli i nowotworów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>