CHOROBY PRZYZĘBIA O CHARAKTERZE DYSTROF1CZNYM

Rozróżnia się dwie choroby przyzębia o charakterze dystrofioznym: przyzębicę (parodonlosis) i desmodontozę (desmodonicsis). Obydwie te choroby mogą ulec powikłaniu w postaci zapalenia. Określa się wówczas każdą z mich ogólnie jako chorobę przyzębia mieszaną (pa- rodonlopathia mixta): pierwszą jako zapalną postać przyzębiey (paro- donLosis inflammata), a drugą jako zapalenie przyzębia dystroficzne (parodoniiLis dystrophicans).

Przyzębica. Przyzębica jest chorobą przewlekłą o niewyjaśnionej etiologii. Główną rolę w powstawaniu tej choroby przypisuje się czynnikom ogólnoustrojowym. Spostrzeżono, że niedoczynność przedniego płata przysadki powoduje resorpcję kości wyrostka zębodołowego i kost- niwa oraz procesy zwyrodnieniowe w dziąsłach. Podobne zmiany wywołuje niedoczynność tarczycy. Osteoporoza, zanik kości wyrostków zębodołowych i patologiczna ruchomość zębów występują często w przebiegu nadczynności gruczołów przytarczycznych. Obserwacje kliniczne świadczą o wpływie gruczołów płciowych na zanik przyzębia, przede wszystkim związane ze zmniejszaną czynnością tych gruczołów. Niewątpliwy jest również związek zaburzeń w metabolizmie tkanek przyzębia z cukrzycą, prowadzący do rasorpcji kości wyrostka zębodołowego.

Nie ‚znaczy to, że każde z wymienionych zaburzeń hormonalnych prowadzi do powstania przyzębiey. Istnieje prawdopodobnie szereg czynników, których współistnienie konieczne jest do powstania choroby. Nie bez znaczenia jest tu rola systemu nerwowego. Zaburzenia regulacji nerwowej, głównie układu wegetatywnego, wpływają za pośrednictwem układu naczyniowego na procesy dystroficzne przyzębia, oddziaływają na procesy przemiany materii, gospodarkę witaminową itp. Wydaje się, że duże znaczenie w etiopatogenezie tej choroby ma niedobór witamin C, E i D. Hipowitaminoza C upośledza substancję międzykomórkową, zmniejsza szczelność naczyń krwionośnych, obniża czynność komórek kościotwórczych, prowadząc do osteoporozy kości. Mechanizm dodatniego wpływu witaminy E na przyzębie, tak często !spostrzegany w klinice, niie został dostatecznie wyjaśniany. Być może, że działa ona pośrednio przez swój korzystny wpływ na gruczoły płciowe. Niewykluczony jest również jej wpływ bezpośredni na tkanki pochodzenia mezanchymatycznego. Związek witaminy D z układem kostnym jest znany. Ujemny wpływ na przyzębie spostrzega się również w następstwie niedoboru białkowego i w stanach charłactwa wywołanych niedożywieniem, gruźlicą, przewlekłym zapaleniem nerek i marskością wątroby.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>