Czynne ognisko zakażenia

Nie każde czynne ognisko zakażenia wywołuje chorobę odognis- fcową. Jednak wykrycie czynnych oignisk ma iduże znaczenie profilaktyczne, a w przypadkach istnienia choroby odogniskowej – diagnostyczne i lecznicze. Do wykrywania czynnych ognislk służą testy miejscowe, zwane inaazej specyficznymi. Ze względu na mechanizm działania ognisk najczęstsze zastosowanie znajduje tesit histaminowy, polegający na podśluzówkowym wstrzyknięciu 1/3 ml histaminy w rozcieńczeniu 1 : 1000. W ciągu 5 min. zaostrza się^^czynność ognisk nawet odległych od miejsca wstrzyknięcia. Zaostrzenie to polega na reakcji zęba na opukiwanie i słabym bólu samoistym. Podobne zapstrzenie może nastąpić po domięśniowym wstrzyknięciu 150 – 180 tys. j. penicyliny (test penicylinowy). Elektryczny test śluzówkowy polega na drażnieniu prądem elektrycznym (można zastosować zwykły aparat do jonizacji) j błony śluzowej w okolicy wierzchołków zębów i przyzębia. W na-stępstwie zaostrzenia czynności ognisk powstają zaburzenia ner- woWoHnaczyniowe, w wyniku których chory odazuwa w chwili drażnienia ii w miejscu drażnienia prądem nieznaczny ból, pieczenie itp.

W przypadku drażnienia prądem skóry w .okolicy izębów ii zatok czołowych zaostrzenia czynności ognisk .przez zaburzenia nerwiowo-naczy- niowe rzutują się na odpowiednie okolice skóry. Pierwszy stopień zaostrzenia wyraża się przekrwieniem i hiperalgezją, drugi – przekrwieniem, a trzeci – hiperalgezją. Test skórny jest mniej czuły niż śluzówkowy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>