Leukoplakia jamy ustnej

Leukoplakia jamy ustnej (leukoplakia oris), zwana również rogowaceniem białym jamy ustnej (leukokeratosis oris), jest przewlekłą chorobą 0 bliżej niewyjaśnionej etiologii. Wiadomo, że drażniące czynniki miejscowe, jak dym tytoniowy, alkohol, ostre potrawy i wyziewy w fabrykach przemysłu chemicznego (podobne do składników dymu tytoniowego), odgrywają olbrzymią rolę w powstawaniu leukoplakii. Nie bez znaczenia jest również czynnik termiczny (gorąco) związany ze spożywaniem pokarmów i paleniem papierosów. Niektórzy przypisują pewne znaczenie prądom elektrogałwanicznym, mogącym powstawać w jamie ustnej w obecności różnych metali. Z czynników ogólnoustrojo- wych wymienia się stany niedoboru (witamin, głównie zespołu B i A,

-1 żelaza), niedokrwistości, kiłę, zaburzenia wewnątrzwydzielnicze i inne. Leukoplakia najczęściej występuje u mężczyzn (94,9’%) między 40 a 49 rokiem życia (Jańczuk). Najbardziej typowe wykwity umiejscawiają się na policzkach (48,9°/oji w linii zwarcia zębów od kąta ust do tyłu pasmem szerokości od 1 do 3,5 cm, tworząc trójkąt wierzchołkiem zwrócony do przodu a podstawą cło tyłu. Rzadziej wykwity umiejsca-wiają się na podniebieniu twardym, dziąsłach, wargach, języku i podniebieniu miękkim.

Leczenie polega przede wszystkim na usunięciu czynników drażniących (głównie dymu tytoniowego), sanacji jamy ustnej i usunięciu różnoimiennych metali z jamy ustnej. Stosuje się środki przeciwzapalne, osłaniające i zmiękczające w postaci płukainek oraz witaminy A, B2, PP i zespół B. Leczeniu zachowawczemu poddają się wykwity pierwszego i drugiego stopnia. Wykwity trzeciego i czwartego1 stopnia usuwa się chirurgicznie, najczęściej za pomocą diatermokoagulacji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>