Liszaj Wilsona

Objawy subiektywne w postaci świądu, drętwienia, pieczenia, występują nieczęsto. Z częściej spotykanych odmian liszaja Wilsona należy wymienić postać stwardniało-zanikową, nadżerkową i pęcherzową. Mikroskopo-

wo stwierdza się poszerzenie i zrogowacenie nabłonka, pod nabłonkiem ograniczone nacieki. Dla różnicowania między liszajem Wilsona a leukoplakią może być pomocna próba Schillera, zastosowana w tym celu w jamie ustnej po raz pierwszy przez Jańczuka. Roztworem Lugola barwi się wykwity. Ogniska leukoplakii barwią się słomkowe, a granica między wykwitami a otoczeniem nie jest wyraźna. Wykwity liszaja, choć barwią się podobnie, jednak bardzo ostro odgraniczają się od brązowej zdrowej tkanki. Ponadto wybarwiają się nieraz smugi i pojedyncze grudki nie-widoczne przed barwieniem.

Leczenie liszaja Wilsona jest na ogół nieskuteczne. Sanacja jamy ustnej, witaminy zespołu B, przetwory arsenu, wziewamie tiosiarczanu sodu, płukankii i pędzlowania środkami przeciwzapalnymi co najwyżej usuwają stan zapalny i dolegliwości subiektywne. Leczenie chirurgiczne z powodu nawrotów – przeciwwskazane.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>