Proteza małżowiny usznej

Materiały, z których wykonuje się protezy mogą być sztywne lub elastyczne. Jedne i drugie mają swoje zalety i wady. Materiały sz ty w- n e, z których najczęściej używane jest tworzywo akrylowe, posiadają większą wytrzymałość mechaniczną, dają się lepiej umocować, łatwo je- dostosować przez obróbkę i utrzymać w dobrym stanie higienicznym.. Materiały elastyczne, jak plastyfikowane tworzywo akrylowe czy

Czytaj Dalej

Cementy tlenkowo-cynkowo-eugenolowe

Mogą one stanowić prostą mieszaninę tlenku cynku z eugenolem lub zawierać dodatki poprawiające ich właściwości. W tym drugim przypadku w skład proszku, oprócz tlenku cynku, wchodzą jeszcze octan cynku i żywice, zaś płyn zawiera eugenol, rozpuszczalne żywice, kwas octowy,, oleje mineralne i roślinne.

Odporność na ściskanie różni się w zależności od dodatkowych składników i wynosi od 1 do 105 (MPa). Grubość powłoki osiąga wielkości od 36 do 74 .!a-m, a więc mieści się w granicach dopuszczalnych dla osadzania protez stałych. Rozpuszczalność w wodzie jest niewielka i wynosi od 0,01 do 0,08%. Zdaniem większości autorów cementy te nie drażnią miazgi i posiadają dobrą szczelność brzeżną. Mogą jednak drażnić kontaktującą z nimi tkankę łączną.

Czytaj Dalej

Wybór metody leczenia protetycznego

Wybór metody leczenia protetycznego zależny jest od przyczyn wywołujących dane zaburzenia zwarcia oraz od rozległości zmian.

Celem protetycznego leczenia nabytych zaburzeń zwarcia jest przywrócenie prawidłowego wzajemnego stosunku łuków zębowych, właściwej relacji żuchwy do szczęki i odpowiedniego umieszczenia głów żuchwy w dołach stawowych. W zaburzeniach wrodzonych, a zwłaszcza mieszanych (wrodzonych i nabytych), takich jak np. zgryzy głębokie powikłane patologicznym starciem i przemieszczeniem pozostałych zębów, leczenie nie przywraca, lecz tworzy nowe stosunki zwarciowe żuchwy i szczęki. Są one czymś nowym, czego nigdy nie było w danym układzie stomatognatycznym i do których układ ten stopniowo musi się adaptować (Spiechowicz i Budkiewicz 1977). W związku z tym okres adaptacji może być w tych przypadkach dłuższy i wymaga większej cierpliwości ze strony pacjenta, o czym powinien on być wcześniej uprzedzony.

Czytaj Dalej

Po nakropleniu płynu na płytkę

Po nakropleniu płynu na płytkę, buteleczka powinna być natychmiast szczelnie zamknięta w celu uniknięcia zmiany proporcji składników, bardzo starannie dobranych przez producenta. W zależności od tego czy buteleczka znajduje się w środowisku suchym czy wilgotnym, ilość wody może się w płynie zmniejszać lub zwiększać, co wpływa niekorzystnie na jakość cementu i czas jego wiązania.

Czytaj Dalej

PROTETYCZNE LECZENIE ZABURZEŃ ZWARCIA

Do chwili obecnej nie ma jednej ogólnie akceptowanej definicji zaburzeń zwarcia. Można przyjąć, że tym mianem określa się nieprawidłowości zgryzowe i nienormalne położenie zębów, zaburzające właściwy stosunek żuchwy do szczęki i normalne żucie, a niekiedy również i prawidłową wymowę.

Muhlemann do nieprawidłowości zgryzowych zalicza: – a) zaburzenia w przedniotylnych stosunkach łuków zębowych tyło- zgryz i przodozgryz,

Czytaj Dalej

Postępowanie

Pierwszą czynnością jest pobranie wycisków do uzyskania modeli orientacyjnych górnego i dolnego. Na modelu orientacyjnym przeprowadza się wstępną analizę paralelometryczną, bada usytuowanie ścian bocznych zębów filarowych i ocenia zasięg szlifowania zębów. Szlifowanie zębów odbywa się wg tych samych zasad co dla innego rodzaju koron osłaniających i przy użyciu takiego samego zestawu instrumentów. Opra-cowane zęby filarowe powinny być do siebie równoległe. Pewne niedokładności mogą być wyrównywane ścianami koron wewnętrznych, które modeluje się pod kontrolą paralelometru, na modelu roboczym, uzyskanym z wycisku pobranego jedną z wcześniej opisanych metod.

Czytaj Dalej

Protezy twarzy

Rozwój chirurgii plastycznej umożliwił zastępowanie brakujących tkanek w obrębie części twarzowej czaszki metodami odtwórczymi i pozwolił na uzyskiwanie dobrych efektów estetycznych. W przypadkach, w których z różnych przyczyn nie można przeprowadzić leczenia chirurgicznego lub zakończyło się ono niepowodzeniem metodą z wyboru staje się postępowanie protetyczne, polegające na aloplastycznej odbudowie nosa, ucha, oka lub innych brakujących części powłok twarzy. Uzupełnienia takie nazywane są protezami twarzy lub epitezami, czy ektoprotezami (grupa III). Do chwili obecnej metodami protetycznymi nie udaje się osiągać w pełni zadowalających efektów estetycznych i postępowanie takie stanowi próbę kompromisu pomiędzy oczekiwaniami pacjenta a możliwościami technicznymi lekarza.

Czytaj Dalej

Wigdorowicz-Makowerowa

Wigdorowicz-Makowerowa, traktując problem zaburzeń zwarcia bardziej dynamicznie i kompleksowo, używa terminu zgryz urazowy, którym określa „zespół chorobowy charakteryzujący się zaburzeniami równowagi czynnościowej lub uszkodzeniem układu stomatognatyczne- go z towarzyszącym mu wzrostem napięcia nerwowo-mięśniowego”.

Przyczynami zgryzu urazowego są trudności w uzyskaniu centralnego zwarcia spowodowane przez różnego rodzaju przeszkody zgryzowe powstałe na skutek zmian patologicznych w obrębie łuków zębowych lub błędów w leczeniu stomatologicznym. Zdaniem ww. autorki zespół zgryzu urazowego występuje w trzech postaciach klinie z- n y c h: jako parodontopatia, nadmierne ścieranie zębów i artropatia. Towarzyszące im parafunkcje wywołują nadmierne napięcie mięśniowe działające destrukcyjnie zarówno na zęby, jak i na inne elementy układu stomatognatycznego.

Czytaj Dalej

Cementy polikarboksylowe

Cementy polikarboksylowe stanowią połączenie właściwości mechanicznych cementu fosforanowego z tolerancją tkankową cementu tlen- kowo-cynkowo-eugenolowego. Zastosowanie mają takie same jak cementy fosforanowe. Główną ich zaletą jest adhezja do szkliwa i zębiny. Niedogodnością jest konieczność dokładnego porcjowania proszku i płynu, których stosunek powinien się kształtować 1,5 : 1, krótki czas pracy i konieczność bardzo starannego oczyszczania powierzchni zęba w celu uzy-skania połączenia chemicznego cementu z tkankami zęba.

Czytaj Dalej

Cementy krzemowo-fosforanowe

Proszek stanowi mieszaninę tlenku cynku i tlenku magnezu z dodatkiem szkła krzemowo-glinowego oraz niewielkich ilości magnezu, fluoru, fosforu, wapnia i sodu. W skład płynu wchodzi kwas ortofosforowy, woda, fosforan glinowy i fosforan cynkowy.

Cement krzemowo-fosforanowy stosowany jest do samodzielnych wypełnień oraz do osadzania protez stałych. Na skutek swojej przezierności pozwala uzyskać dobry efekt estetyczny osadzanych na nim koron akrylowych i porcelanowych. Wytrzymałość na ściskanie jest wyższa niż cementu fosforanowego i wynosi od 140 do 175 (MPa). Rozpuszczalność w wodzie ma większą, a w kwasach organicznych mniejszą od cementu fosforanowego. Z uwagi na dużą zawartość kwasów (niskie pH) może być toksyczny dla miazgi, co wymaga każdorazowej jej ochrony. Grubość wytwarzanej powłoki jest większa niż cementu fosforanowego, ale odpowiednia dla osadzania protez stałych. Ze względu na zawartość fluoru wywiera działanie przeciwpróchnicze. Sposób postępowania identyczny jak dla cementu fosforanowego, jest jednak rzadziej od niego używany do osadzania protez stałych.

Czytaj Dalej