Protezy twarzy

Rozwój chirurgii plastycznej umożliwił zastępowanie brakujących tkanek w obrębie części twarzowej czaszki metodami odtwórczymi i pozwolił na uzyskiwanie dobrych efektów estetycznych. W przypadkach, w których z różnych przyczyn nie można przeprowadzić leczenia chirurgicznego lub zakończyło się ono niepowodzeniem metodą z wyboru staje się postępowanie protetyczne, polegające na aloplastycznej odbudowie nosa, ucha, oka lub innych brakujących części powłok twarzy. Uzupełnienia takie nazywane są protezami twarzy lub epitezami, czy ektoprotezami (grupa III). Do chwili obecnej metodami protetycznymi nie udaje się osiągać w pełni zadowalających efektów estetycznych i postępowanie takie stanowi próbę kompromisu pomiędzy oczekiwaniami pacjenta a możliwościami technicznymi lekarza.

Według Bączkowskiego wymagania stawiane protezom twarzy są następujące: – 1) protezy powinny tak odtwarzać utracony narząd, żeby nie zwracać uwagi otoczenia, być wygodne dla chorego i poprawiać czynności fizjologiczne,

– 2) nie powinny wywierać nadmiernego ucisku na tkanki, ani wywoływać patologicznych zmian,

– 3) powinny dobrze i pewnie utrzymywać się na podłożu,

– 4) tworzywo protezy powinno odznaczać się dużą trwałością i odpornością na czynniki mechaniczne i atmosferyczne oraz stwarzać możliwości korygowania koloru.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>