Wskazania do stosowania mostów

Wskazaniem do wykonania mostu jest obecność w jamie ustnej filarów, których liczba, jakość i rozmieszczenie umożliwiają oparcie na nich protezy stałej i przenoszenie sił żucia mieszczących się w granicach fizjo^- logicznej wydolności tych filarów. Podane przez Galasińską-Landsberge- rową wskazania do stosowania mostów, takie jak: dostateczna liczba filarów, pomyślne ich rozmieszczenie, dobre umocowanie w zębodole, równoległość osi długich koron lub korzeni oraz dobre ukształtowanie ana-tomiczne filarów – przyjęte i stosowane przez wiele lat w naszym kraju w świetle ostatnich badań i doświadczeń wydają się znacznie zaniżone. Szczególnie dwa ostatnie warunki nie muszą być spełnione, aby można było prawidłowo wykonać most. Zastosowanie wkładu jako elementu łączącego przęsło z filarem lub osadzenie mostu na kompozycie umożliwia jego wykonanie przy nierównoległych filarach. Również dobre ukształtowanie anatomiczne filarów nie jest konieczne dla dobrego utrzymania mostu. Nawet na zębach o niekorzystnym kształcie anatomicznym przez zastosowanie dodatkowych rowków, ćwieków okołomiazgowych oraz osadzenie mostu przy użyciu cementu łączącego się chemicznie z zębem i koroną metalową, umożliwia się dobrą retencję mostu i jego długocza- sowe użytkowanie. Jak stwierdza Nyąuist, stosowanie ćwieków okołomiazgowych dla lepszego zakotwiczenia koron jest z pełnym powodzeniem stosowane w Szwecji od wielu lat.

Również we współczesnej protetyce stomatologicznej wykonuje się mosty u pacjentów z parodontopatiami, u których zęby filarowe nie są dobrze osadzone w zębodołach. Jak twierdzi Kłaptocz „nieuzasadniony wydaje się pogląd, że w przypadkach skłonności do schorzeń przyzębia należy unikać sporządzania mostów. Włączenie do mostu, w miarę możliwości, wszystkich pozostałych zębów daje doskonały efekt szynujący, bardzo pożądany w leczeniu parodontopatii.” Warto zaznaczyć, że uzyskane tą drogą odciążenie zębów filarowych dotyczy zarówno poziomych, jak i pionowych, składowych sił żucia. Podobną opinię prezentują Glantz i Nyman, opierając ją na badaniach przeprowadzonych na dużym materiale klinicznym, u pacjentów z parodontopatiami, użytkującymi przez wiele lat protezy stałe. W Szwecji rutynowo wykonuje się mosty ze zredukowanym podparciem ozębnowym, traktując to jako protetyczną metodę leczenia parodontopatii. Uzyskane, pozytywne wyniki leczenia są w znacznej mierze zależne od dokładnego wykonania omawianych uzupełnień oraz utrzymywania ich, jak i całej jamy ustnej, we wzorowej higienie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>