Żarnik kości

Bardzo cenne dane diagnostyczne uzyskuje się za pomocą zdjęcia rentgenowskiego: stwierdza się’ rodzaj i stopień żarniku kości, ewentualnie rozrzedzenie struktury kostnej.

Leczenie przyzębicy jest trudne głównie ze względu na niejasną etiologię tej choroby. W obecnym stainie wiedzy osiągnięcie efektów tarapeutycznych wymaga kompleksowego leczenia oiraz cierpliwości ze strony lekarza i chorego. W najlepszym wypadku można spodziewać się zatrzymania procesu chorobowego, częściej zwolnienia postępów choroby.

Leczenie miejscowe polega przede wszystkim na usunięciu urazów. Usuwa się znacznie rozchwiane zęby, co do których istnieje pewność, że nie ulegną one wzmocnieniu, usuwa się złogi nazębne, korzenie, wadliwie wykonane wypełnienia i uzupełnienia protetyczne. Wszystkie zęby powinny być wyłączone i wypełnione. Następnym etapem leczenia jest usunięcie wad zgryzowych (!korekta zgryzu urazowego’) za pomocą odpowiedniego szlifowania zębów. Kolejnym etapem leczenia jest tzw. curettage (kiretaż), czyli wyskrobanie ścian i dna patologicznej kieszonki dziąsłowej w znieczuleniu celem usunięcia z niej ziarniny, nabłonka i obumarłego kos!niwa. Rama pokrywa się świeżym nabłonkiem, stan zapalny ustępuje, zblizmowaicenie spłyca kieszonkę. Eto kiretażu można przystąpić tylko po ustąpieniu ostrego stanu zapalnego i pod warunkiem, że głębokość kieszonek nie przekracza 3 mm. Ostry stan zapalny usuwa się przestrzykiwaniem kieszonek wodą utlenioną, zakrapianiem kamfenolu, płuikankami przeciwzapalnymi i ściągającymi i naświetlaniem lampą Sollux.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>